Ομιλία του Πρόεδρου του Σωματείου στο 39ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ
Δευτέρα 4 Μαΐου 2026
Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι,
Με λόγο που συνδέει την καθημερινότητα της εργασίας με τις μεγάλες προκλήσεις
της εποχής, ο Πρόεδρος του Σωματείου μας παρενέβη στο 39ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ,
καταθέτοντας μια τοποθέτηση με σαφές κοινωνικό αποτύπωμα και
προσανατολισμό.
Ανέδειξε την «Ελλάδα της εργασίας» — την πραγματική, την απαιτητική, εκείνη που δεν αποτυπώνεται σε δείκτες αλλά σε ανθρώπους που επιμένουν, αντέχουν και κρατούν την κοινωνία όρθια. Μίλησε για την ανάγκη ενός συνδικαλισμού παρόντος, δημοκρατικού και ανοιχτού στην κοινωνία, ικανού να μετατρέπει την πίεση της καθημερινότητας σε συλλογική διεκδίκηση και προοπτική.
Την ίδια στιγμή, έθεσε στο επίκεντρο τις μεγάλες μεταβολές που συντελούνται — από την τεχνητή νοημοσύνη έως τις νέες μορφές εργασίας — επισημαίνοντας ότι η εργασία και η δημοκρατία δεν μπορούν να μείνουν πίσω.
Και έκλεισε με μια αναφορά που ξεπερνά τον χρόνο, συνδέοντας το παρόν με τη μνήμη και την ευθύνη: την Πρωτομαγιά του 1944 και το «παρών» των αγωνιστών που γίνεται μέτρο στάσης και για το σήμερα.
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας του Προέδρου Γιάννη Μπουλέρου στον 39ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ - Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας
"Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Οφείλουμε να εκφράσουμε αυτούς που δεν ακούγονται. Τον εργαζόμενο που περιμένει κάθε πρωί στη στάση, σε ένα λεωφορείο που δεν χωράει άλλους — και όμως περιμένει, γιατί πρέπει να πάει στη δουλειά του. Τη γυναίκα που ισορροπεί ανάμεσα σε απαιτήσεις που δεν τελειώνουν ποτέ. Τον νέο που αλλάζει δουλειές χωρίς να μπορεί να σχεδιάσει τη ζωή του. Τον άνθρωπο που δουλεύει, κουράζεται, προσπαθεί — αλλά στο τέλος του μήνα η πραγματικότητα τον προσγειώνει. Αυτή είναι η Ελλάδα της εργασίας. Όχι των αριθμών. Όχι των δεικτών. Η Ελλάδα των ανθρώπων που κρατούν την κοινωνία όρθια — και όμως νιώθουν ότι μένουν πίσω. Αυτή την Ελλάδα έχουμε ευθύνη να εκπροσωπήσουμε. Να δώσουμε φωνή εκεί που υπάρχει σιωπή. Να μετατρέψουμε την καθημερινή πίεση σε συλλογική διεκδίκηση. Να κάνουμε την εμπειρία της εργασίας ξανά υπόθεση αξιοπρέπειας και προοπτικής. Γιατί σήμερα, μέσα σε ένα οικονομικό σύστημα που λειτουργεί όλο και περισσότερο με όρους καζίνο, η εργασία υποτιμάται. Ο κόπος δεν ανταμείβεται δίκαια. Η σταθερότητα γίνεται εξαίρεση. Και η ανασφάλεια τείνει να γίνει κανονικότητα.
Απέναντι σε αυτό, ο αγώνας μας είναι καθαρός: Αγώνας για δικαιοσύνη. Αγώνας απέναντι στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αγώνας για να επιστρέψει ο άνθρωπος στο επίκεντρο. Αλλά για να έχει δύναμη αυτός ο αγώνας, ο συνδικαλισμός πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Με πολιτική αυτονομία. Χωρίς εξαρτήσεις. Χωρίς σιωπές. Χωρίς συμβιβασμούς που ακυρώνουν τον ρόλο του. Και ταυτόχρονα, με βαθύτερη δημοκρατία στο εσωτερικό του. Με συμμετοχή. Με άνοιγμα. Με εμπιστοσύνη. Να γίνουν τα σωματεία χώροι ζωντανοί. Όχι τυπικοί. Όχι κλειστοί. Αλλά χώροι όπου κάθε εργαζόμενος νιώθει ότι ανήκει και μπορεί να ακουστεί. Και κάτι ακόμη: Ο συνδικαλισμός πρέπει να ξαναγίνει κοινωνικός μοχλός. Να ανοίξει, να διαλεχθεί, να συμπορευτεί. Με τα κινήματα στην εκπαίδευση, που παλεύουν για δημόσια και ποιοτική γνώση. Με την αυτοδιοίκηση, που βρίσκεται πιο κοντά από όλους στην καθημερινότητα του πολίτη. Με τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες, όπου η κοινωνία διεκδικεί δικαιοσύνη, ισότητα, αξιοπρέπεια. Γιατί η εργασία δεν είναι αποκομμένη από την κοινωνία. Είναι η καρδιά της. Και αν ο συνδικαλισμός μείνει κλειστός στον εαυτό του, θα μικρύνει. Αν όμως ανοίξει, αν συνδεθεί, αν εμπνεύσει — τότε μπορεί να γίνει δύναμη αλλαγής. Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, Ζούμε σε μια εποχή μεγάλων ανατροπών.
Η τεχνητή νοημοσύνη, η ψηφιακή οικονομία, οι νέες μορφές εργασίας αλλάζουν τα πάντα. Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη πρόκληση: Θα αφήσουμε την Ελλάδα της εργασίας να μείνει πίσω; Ή θα διεκδικήσουμε μια Ελλάδα που θα προχωρά μαζί με τους εργαζόμενους — όχι εις βάρος τους; Αν δεν μιλήσουμε σήμερα για αυτές τις αλλαγές, αύριο θα μας ξεπεράσουν. Η εργασία θα γίνει πιο φθηνή. Τα δικαιώματα πιο αδύναμα. Η ζωή πιο περιορισμένη. Και τότε, δεν θα έχουμε χάσει μόνο οικονομικά. Θα έχουμε χάσει δημοκρατία. Γι’ αυτό ο σύγχρονος συνδικαλιστής πρέπει να είναι παρών και προετοιμασμένος. Να γνωρίζει την ეკონომία, τις εξελίξεις, τις τεχνολογίες. Αλλά να μην υποτάσσεται σε αυτές. Γιατί η οικονομία δεν είναι νόμος της φύσης. Είναι πεδίο επιλογών. Και οι επιλογές πρέπει να υπηρετούν την κοινωνία.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, Αν δεν μιλήσουμε για την Ελλάδα του σήμερα — την πραγματική, την καθημερινή, την απαιτητική — δεν έχουμε δικαίωμα να μιλήσουμε για την Ελλάδα του αύριο. Και η Ελλάδα του αύριο δεν μπορεί να χτιστεί χωρίς την Ελλάδα της εργασίας. Χωρίς αυτούς που σηκώνουν το βάρος. Χωρίς αυτούς που δημιουργούν. Χωρίς αυτούς που επιμένουν. Γι’ αυτό το κλείσιμο δεν είναι απλώς ένα σύνθημα. Είναι μια δέσμευση ευθύνης. Να μην συμβιβαστούμε με το λίγο. Να μην αποδεχτούμε το άδικο ως κανονικότητα. Να μην αφήσουμε κανέναν μόνο του..."